مقالات تحلیلیمقالات تحلیلی سلامت

حقیقت یک کسب و کار بهداشت و سلامت چیست؟

برای حرکت از یک صنعت محصول محور به مشتری محور، به چه چیزهایی نیاز داریم؟

19 ژانویه 2012 بعد از 131 سال فعالیت، شرکت Kodak در دادگاه ورشکستگی آمریکا، خواستار قرارگیری تحت حمایت تبصره 11 شد. بدون شک برخی افراد از این درخواست متعجب شدند، چون در زمانی بزرگ شده بودند که جعبه­ های فیلم زردرنگی همیشه در سفرها و جشن­ ها همراه خانواده­ ها بود. آنهایی که توجه بیشتری به خرج می ­دادند، توجیهات زیادی برای این ورشکستگی داشتند. در مرکز این توجیهات، این بود که کداک دیر فهمیده بود که کارش فیلم و دوربین نیست، بلکه تصویربرداری است. با اختراع تصویربرداری دیجیتال، کداک توسط شرکت­ های دیگری که بهتر می ­توانستند به اهداف مشتری دست یابند، از میدان خارج شد.

این درس بارها تکرار شده است. در 1960، تئودور لِویت، ویراستار مجله­ Harvard Business Review، این­طور نوشت که افول راه­ آهن را می­ توان تا حدی با این نگاه نزدیک ­بین تبیین کرد: آنها در کسب ­و کار راه­ آهن بودند و نه در کسب ­و کار حمل ­و نقل و این در رقابت با ماشین ­ها، کامیون­ ها و هواپیماها آسیب­ پذیرشان کرده بود. لویت می­ گوید که همیشه بهتر است یک کسب و کار را با آن چیزی تعریف کنیم که مشتریان از آن می­ خواهند نه با چیزی که شرکت می ­تواند تولید کند. کداک، شرکت موفقی ساخته بود که دوربین، فیلم، و کاغذ و مواد شیمیایی ظهور عکس تولید می­ کرد، اما آنچه مردم می‌خواستند، تصویر بود، بنابراین وقتی راه بهتری برای تهیه آن تصاویر پیدا شد، مشتریانش به آن روش روی آوردند.

مشابه چنین وضعیتی در مراقبت­ های بهداشتی این است که هرچند پزشکان و بیمارستان­ ها بر ارائه­ مراقبت ­های بهداشتی تأکید دارند، اما آنچه مردم واقعاً می ­خواهند سلامتی است. مراقبت ­های بهداشتی فقط راهی به سمت آن هدف است – و بسیار گران­قیمت. اگر می ­توانستیم به روشی دیگر، سلامتی بهتری به دست بیاوریم، درست همان­طور که حالا می ­توانیم بدون فیلم عکاسی، عکس تهیه کنیم و بدون خطوط آهن افراد و اجناس را از به جایی دیگر انتقال دهیم، پس شاید نباید آن­قدرها بر مراقبت بهداشتی متکی باشیم.

شاید این نکته برای برخی از ما هم واضح باشد و هم نامربوط. شاید اذعان کنیم که حتی اگر مردم اصلاً تمایلی به ملاقات با پزشک، دریافت دارو، جراحی، و عکس­ برداری نداشته باشند، باز هم این دستگاه ­ها راهی برای تأمین سلامتی مورد نیاز مردم محسوب می­شوند. شاید این درست باشد، اما احتمالاً رؤسای کداک یا خطوط آهن هم در روزگار خودشان همین افکار را داشته ­اند. بااین ­وجود ظاهراً برخی سیگنال­ ها را از دست داده­ اند. ما چه سیگنال­ هایی را ممکن است از دست بدهیم؟

یک سیگنال این است که هرچند اقدامات اخیر آمریکا در حوزه ­ی پزشکی طوری بوده که انگار سلامتی و بیماری امری کاملاً زیست­شناختی هستند، اما درک ما از مؤلفه­ های اجتماعی سلامت، عمیق ­تر و متقاعدکننده ­تر شده است. حجم عظیمی از ادبیات پژوهشی از این دیدگاه حمایت می­ کنند که تفاوت ­های موجود در وضعیت بهداشت و سلامت، همان­قدر از شرایط اجتماعی زمینه ­ای متأثر می­شوند، که از فرآیندهای زیستی واسطه­ پدید آمدنشان تحت تاثیر قرار می‌گیرند. یکی از این پژوهش ­ها، مطالعه­ ی Whitehall بر روی کارمندان دولتی انگلستان است که نشان داد درجه­ ی شغلی کارمند، نسبت به هر مقیاس گسترده­ زیست-پزشکی، ارتباط قوی­تری با مرگ ­و میر دارد؛ تحقیقات انجام­ شده در سیستم مراقبت­ های بهداشتی امور کهنه­ سربازان و مکان­ های دیگر نشان­دهنده  اختلافی فاحش حتی در سیستم­های ثابت بیمه­ سلامت و زایمان هستند؛ مدل­های علل بنیادین، که توضیحی مفهومی از نحوه­ ی تداوم چنین نابرابری هایی در طول زمان ارائه می ­دهند، مسیرهای متفاوتی را در شرایط متغیر دنبال می­ کنند.

هیچ­یک از این شواهد نمی ­گویند که مراقبت­ های بهداشتی شاخص مهمی برای سلامتی نیست یا یکی از قابل اصلاح­ترین شاخص ­ها محسوب نمی‌شود. به ­هرحال، ما سیستم­ هایی تعبیه کرده ایم تا از نوشتن نسخه و جراحی یا تصویربرداری پشتیبانی کنند اما هیچ راه ساده ­ای برای درمان فقر یا تسکین اختلاف طبقاتی نژادی کشف نکرده ­ایم. اما شواهد می­ گویند که مراقبت­ های بهداشتی مرسوم در مقایسه با دیگر عوامل مثل بافت اجتماعی، تأثیرات محیطی، و رفتار شخصی، علت بخشی اندک –شاید 10%- از مرگ­ های زودرس باشند. اگر مراقبت بهداشتی، سهم اندکی در تعیین سطح سلامتی دارند، پس شاید لازم باشد کسب­ و کارهایی که خدمات بهداشت و درمان ارائه می‌کنند ، خدمات خود را توسعه دهند.

سیگنال دوم این است که هرچند در گذشته این تصور ضمنی وجود داشت که پزشکان و بیمارستان­ ها، همواره مراقبت­ های بهداشتیِ باکیفیتی ارائه می­ دهند، اما حالا این پیش­ فرض به چالش کشیده شده و ما در شناسایی، سنجش، گزارش­ دهی، و هدف ­گیری نتایج درمان هر روز بهتر می ­شویم. دهه­ های متوالی، برنامه ­های بهداشتی، ایالات، و دولت فدرال داده ­های کیفی را بر اساس بیماری ­ها، جمعیت­ ها، پزشکان، و بیمارستان ­های مختلف منتشر می­ کردند. برخی از این داده­ ها فرآیندها را منعکس می­ کنند، مثلاً اینکه بهتر است بیمارستان ­ها به بیماران مبتلا به حمله­ قلبی آسپرین بدهند– اما داده­ ها بیش از پیش پیامدها را نه فقط برای بیماران بستری در بیمارستان­ ها بلکه برای جمعیت­ های پیرامون آنها منعکس می ­کنند. پروژه­ ی «بسیج برای سلامت جامعه» رتبه­ بندی­ های سلامت جمعیت در سطح شهرستان را منتشر کرده است. کارفرمایان بیش از پیش بر سلامت کارمندان از یک سو، و بر مدیریت بیماری از سوی دیگر تأکید دارند. بودجه­ های پژوهشی، حمایت فزاینده ­ای را به بهبود این ارزیابی ­ها و اطلاع ­رسانی مؤثر درمورد نتایج آنها اختصاص داده­اند. هریک از این رویکردها پیشرفت فراوانی در دهه­ های اخیر داشته­ اند. این روند توجه به سرنوشت افراد و جوامع را نشان می­ دهد.

سیگنال سوم این است که بودجه­ بهداشت و درمان صرف آزمودن این راه ­ها هم می­ شوند. سیستم­ های بیمه که پذیرش ­های مجدد قابل پیشگیری را پوشش نمی­ دهند یا به جای حقّ ویزیت، پرداخت­ های انجام­ شده برای اهداف یا مراحل درمانی را تجمیع می­ کنند، رویکردی جمعیتی به سلامت را منعکس می­ کنند که به جای فرآیندها بر پیامدها تأکید دارد. به محض اینکه نشان داده شود جایگزینی بهتر، نتایج بهتری به بار خواهد آورد که اهداف ما را بهتر تأمین می ­کنند، رویکرد استاندارد فعلی به شکل بازپرداخت حقّ ویزیت و هزینه ­های بستری شدن، جای خود را به دیگری خواهد داد. اگر بتوانیم موفقیت را اندازه بگیریم، چرا برای فرآیند هزینه کنیم؟ اگر بتوانیم به نحوی بهتر، تصاویر دلخواهمان را داشته باشیم، چرا از فیلم، کاغذ و مواد شیمیایی ظهور عکس استفاده کنیم؟

در آینده، پزشکان، بیمارستان­ها و سیستم­ های بهداشتی موفق، اقدامات خود را از ارائه­ خدمات درمانی در چهاردیواری خودشان به سمت طیف وسیع ­تری از رویکردهای درمانی سوق خواهند داد. هرچند شاهد اولین قدم­ های حرکت در مسیر پذیرش مسئولیت بهداشت و درمان هستیم، اما در حال حاضر فاقد ابزارهای خوبی برای حرکت به سمت یک راه اساسی و مسیرهایی باثبات­ تر برای اختصاص بودجه به آن پیامدها هستیم. برای حرکت از یک صنعت محصول-محور به مشتری-محور، به چه چیزهایی نیاز داریم؟

مطمئناً کارفرمایان و سهام­داران کداک وقتی شرکتشان کسب­ و کارش را به شرکت­های دیگر باخته، چیزی را از دست داده­ اند. اما حداقل جهان به لطف روش­ های فعلی عکس­برداری، به جای بهتری تبدیل شده است. پزشکان و بیمارستان­ هایی که به کسب ­و کار خودشان توجه دارند – که با پیامدهایی که «مشتریانشان» به دنبالش هستند تعریف می­ شود- آنهایی را که چنین توجهی ندارند، در پشت سر خود – خشک­شده در یک لحظه­ ی کداکی- بر جای خواهند گذاشت.

به این مطلب چه امتیازی می دهید ؟
[Total: 1 Average: 5]
منبع
HBR

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا