محمدجواد شکوی، مدیرعامل صباایده، در پستی در پلتفرم X (سابقاً توییتر) از صدور حکم دادگاه بدوی برای توقف فعالیت «آپارات اسپرت» خبر داد؛ پلتفرمی با بیش از ۲.۵ میلیون بیننده ماهانه و مجوز رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
در بخشی از این توییت، شکوی مینویسد:
«حکم دادگاه بدوی در خصوص توقف فعالیت آپارات اسپرت با بیش از ۲.۵ میلیون تماشاچی ماهیانه و مجوز کامل فعالیت از وزارت ارشاد به دستم رسید!
صداوسیمای پرمخاطب(!) و پرکینه حتی نگذاشت یک ماه از جنگ و احوال جنگ بگذرد و بعد روی پلتفرمهای داخلی تیغ بکشد.»
چیزی که این حکم برای زیستبوم دیجیتال ایران تداعی میکند، فراتر از یک نزاع حقوقی است. مسئله، بر سر مرزهای قدرت است؛ قدرتی که این بار نه میان دولت و بخش خصوصی، که میان نهادهای رسمی حکمرانی درگیر شده است.
در حالی که کشور، بیش از هر زمان به تقویت پلتفرمهای بومی نیاز دارد نه در حرف، که در عمل سکوت نهادهای متولی توسعه فناوری و نوآوری، و در مقابل، اقدام سریع و سلبی نهاد رسانه ملی (که خود ذینفع در حوزه تولید و پخش محتوای ورزشی است)، این پرسش را پیش میکشد:
آیا هنوز هم قرار است اکوسیستم نوآوری «رقیب» تلقی شود، نه «شریک توسعه ملی»؟
در این میان، مجوز رسمی از وزارت ارشاد هم نتوانسته «سپر قانونی» کافی باشد، و پلتفرمی با مخاطب میلیونی، در آستانه تعطیلی قرار میگیرد. این یعنی، نااطمینانی نهادی، تنها دغدغه استارتاپها نیست؛ که گاه، دغدغه «مجوزدهندهها» هم میشود.
شاید وقت آن رسیده که سیاستگذاران، میان تقویت تولید محتوای بومی و حفظ انحصارهای سنتی، انتخابی شفاف داشته باشند و آن را با صدایی بلند، اعلام کنند.
