تدکس اصفهان ۱۴۰۵ با حضور ۸ سخنران و با محوریت «باز شدن لایه‌های پنهان» برگزار شد؛ رویدادی که تلاش کرد بخش‌هایی کمتر دیده‌شده از زندگی، انسان و تجربه‌های انسانی را روی یک صحنه آشکار کند. دوازدهمین دوره تدکس اصفهان روز ۱۳ شهریور ۱۴۰۵ در سالن همایش‌های اتاق بازرگانی اصفهان برگزار شد و روایت‌هایی از ترس از مرگ و تجربه زیسته افراد دارای اوتیسم تا هنر قلم‌زنی، حفاظت از خزندگان، تجربه جنگ و کاوش در ناشناخته‌ها را کنار هم قرار داد.
محور «باز شدن لایه‌های پنهان» در این دوره به آشکار شدن تدریجی لایه‌هایی اشاره داشت که پشت ترس، قضاوت، عادت یا ناشناخته‌ها پنهان می‌شوند. هشت سخنران هرکدام از زاویه‌ای متفاوت به این مفهوم پرداختند؛ از مریم نوابی‌نژاد که با روایت چهار داستان انسانی بر اهمیت «چگونه دیدن» تأکید کرد تا رضا احسان‌پور که درباره مواجهه با ترس از مرگ صحبت کرد.
امیرسالار شریفی نیز سراغ تجربه زیسته افراد دارای اوتیسم و تفاوت شیوه‌های ادراک و آموزش رفت و اجرای پیانو پرهام، یکی از همراهان او، بخشی از این روایت بود. استاد مصطفی خدادادزاده، پیشکسوت هنر قلم‌زنی اصفهان، نیز از ۶۸ سال زندگی با قلم‌زنی گفت و پیوند میان این هنر و زندگی روزمره را به صحنه آورد.
الوند محمدعلیزادگان درباره خزندگان و دوزیستان و نقش شناخت در کاهش ترس از این گونه‌ها صحبت کرد. آزاده اسدی از تجربه زندگی در شرایط جنگ و عدم قطعیت گفت و بر این ایده تأکید کرد که «لازم نیست جواب همه فرداها را بدانیم». حسین موسی‌رضا، غارنورد و کاوشگر، نیز روایت خود را از جایی آغاز کرد که نقشه‌ها تمام می‌شوند و ناشناخته‌ها به جای تهدید، به فرصتی برای کشف تبدیل می‌شوند.
از ۶۸ سال قلم‌زنی تا میراث محمد زاهدی
آرش برهمند، روزنامه‌نگار، میزبان و یکی از روایتگران این دوره بود و ارتباط میان بخش‌های مختلف برنامه را شکل داد. بخش مهمی از روایت او به جامعه‌سازی و ماندگار شدن یک ایده فراتر از بنیان‌گذارش اختصاص داشت؛ موضوعی که با یاد محمد زاهدی، بنیانگذار تدکس اصفهان، معنای ویژه‌ای پیدا کرد.
دوازدهمین دوره تدکس اصفهان با یاد زاهدی برگزار شد؛ چهره‌ای که در شکل‌گیری و استمرار این رویداد در اصفهان نقش داشت. برهمند در سخنرانی خود درباره جامعه‌ای صحبت کرد که برای ادامه مسیر نباید به حضور دائمی بنیان‌گذارانش وابسته بماند و گفت:
«جامعه‌سازی یعنی کمتر تلاش کنیم خودمان ماندگار شویم و بیشتر تلاش کنیم رابطه‌هایی بسازیم که ماندگار شوند.»
به گفته او، جامعه زمانی شکل واقعی خود را پیدا می‌کند که افراد در آن احساس کنند جایی برای آن‌ها وجود دارد. این نگاه در تدکس اصفهان ۱۴۰۵ به مفهوم ادامه دادن مسیری گره خورد که زاهدی آغاز کرده بود و اکنون تیم برگزاری آن را ادامه می‌دهد.
آماده‌سازی این دوره نیز حدود شش ماه پیش از برگزاری رویداد آغاز شده بود و تیم برگزاری در این مدت روی محتوای سخنرانی‌ها، روایت و نحوه ارائه آن‌ها با سخنرانان کار کرد. یک روز پیش از رویداد اصلی نیز، سخنرانان اجرای تمرینی خود را روی صحنه انجام دادند.
در نهایت، هشت روایت تدکس اصفهان ۱۴۰۵ اگرچه از موضوعاتی کاملاً متفاوت می‌گفتند، به یک ایده مشترک رسیدند: آنچه در نگاه اول می‌بینیم، تمام داستان نیست. محور «باز شدن لایه‌های پنهان» قرار بود همین بخش‌های دیده‌نشده را آشکار کند؛ از یک انسان و تجربه زیسته او گرفته تا یک هنر، یک گونه جانوری یا جهانی ناشناخته.
