بهره معوق ( Carried Interest )

بهره معوق سهمی از سود است که به شرکای عمومی سهام خصوصی، سرمایه خطرپذیر و صندوق ­های پوشش ریسک تعلق می­گیرد. بهره معوق به شرکای عمومی، بر اساس نقش آن­ها تعلق می­گیرد و نه میزان سرمایه ­گذاری اولیه در صندوق. بهره معوق، به عنوان کارمزد عملکرد، دستمزد شریک عمومی را با بازده صندوق تطبیق می­دهد. بهره معوق معمولا تنها در صورتی پرداخت می­شود که صندوق به حداقل میزان بازدهی که با نام نرخ بازده مبنا شناخته می­شود، دست یابد. بهره معوق معمولا به عنوان سود سرمایه بلندمدت در نظر گرفته شده و با نرخی کمتر از درآمد عادی، مشمول مالیات می­شود.

نکات کلیدی

  • بهره معوق، سهمی از سود حاصل از سرمایه خصوصی، سرمایه خطرپذیر یا صندوق پوشش ریسک است که به عنوان دستمزد تشویقی به شریک عمومی صندوق پرداخت می­شود.
  • بهره معوق معمولا تنها در صورتی پرداخت می­شود که صندوق به حداقل بازده مشخصی دست یابد.
  • در بیشتر موارد، بهره معوق را بازده سرمایه ­گذاری در نظر می­گیرند و به عنوان عواید سرمایه ­ای، و نه درآمد عادی، بر می­شمارند. همچنین به طور معمول، با نرخ پایین ­تری مشمول مالیات می­شود.
  • از آنجا که بهره معوق معمولا پس از یک دوره چند ساله توزیع می­شود، مالیاتش به شیوه عواید سرمایه ­ای تحقق نیافته، به تعویق می­افتد.

طرز کار بهره معوق

بهره معوق منبع اصلی دستمزد شریک عمومی است و معمولا شامل 20% از بازده صندوق می­شود. شریک عمومی عواید خود را به مدیران صندوق، دستگردانی می­کند.

بسیاری از شرکای عمومی، سالانه 2% حق ­الزحمه مدیریتی نیز دریافت می­کنند. برخلاف حق ­الزحمه مدیریتی، بهره معوق تنها در صورتی دریافت می­شود که صندوق به حداقل بازده از پیش توافق شده، دست یابد.

در صورت عملکرد ضعیف صندوق، بهره معوق نیز ممکن است از بین برود. به عنوان مثال، اگر صندوق، بازده سالانه 10 درصدی را هدف قرار داده باشد اما در یک دوره زمانی فقط 7% بازده داشته باشد، سرمایه ­گذارانی که به عنوان شرکای با مسئولیت محدود شناخته می­شوند ممکن است تحت شرایط قرارداد سرمایه ­گذاری خود حق داشته باشند که بخشی از مبلغی را که به شریک عمومی پرداخت می­شود، برای پوشش کسری در هنگام بسته شدن صندوق، به طور قانونی پس بگیرند.. گرچه شرط بازگرداندن قانونی پول، از شروط استاندارد بازار نیست، اما استدلال کاربردش این است که بهره معوق نباید به عنوان درآمد عادی مشمول مالیات شود.

مهم: بهره معوق مدت هاست که از موضوعات سیاسی بحث برانگیز بوده و به عنوان “شکاف قانونی” ای که به مدیران سهام خصوصی، امکان دستیابی به نرخ مالیات کاهش یافته را می­دهد، مورد انتقاد قرار می­گیرد.

مالیات بر بهره معوق

بهره معوق حاصل از سرمایه ­گذاری­ هایی که بیش از سه سال نگهداری می­شوند، مانند مالیات بر عواید سرمایه­ ای بلندمدت، مشمول مالیات با بالاترین نرخ 20 درصدی می­شود که در مقایسه با بالاترین نرخ 37% برای درآمد عادی، مقدار کمتری است.

منتقدان معتقدند که اعمال مالیات بر بهره معوق به عنوان عواید سرمایه ای بلندمدت به برخی از ثروتمندترین افراد آمریکا اجازه می­دهد تا مالیات بر بخش عمده ­ای از درآمد خود را به طور ناعادلانه به تعویق انداخته و کاهش دهند.

مدافعان وضع موجود معتقدند که برخورد کد مالیاتی با بهره معوق چندان فرقی با نحوه برخورد آن با سرمایه­ گذاری­ های تجاری تحت عنوان “حق­ الزحمه کار و زحمت” ندارد.

حداقل دوره نگهداری در یک سرمایه ­گذاری برای این که بهره معوق، واجد شرایط مالیات بر سود سرمایه بلندمدت باشد، توسط قانون به سه سال افزایش یافته است.

با این حال، دوره ­های نگهداری صندوق­ های سرمایه­ گذاری خصوصی و سرمایه ­گذاری خطرپذیر معمولا از پنج تا هفت سال متغیر است.

دکمه بازگشت به بالا