تامین مالی از محل بدهی (Debt Financing)

تامین مالی از محل بدهی چیست؟

تامین مالی از محل بدهی، زمانی اتفاق می‌افتد که یک شرکت با فروش ابزارهای بدهی به افراد و یا سرمایه‌گذاران سازمانی، پولی را برای سرمایۀ در گردش یا مخارج سرمایه، جمع‌آوری کند. در ازای وام دادن پول، افراد یا مؤسسات بستانکار می‌شوند و به آنان وعده داده می‌شود که اصل و سود بدهی به آن‌ها بازپرداخت خواهد شد. راه دیگر برای افزایش سرمایه در بازارهای بدهی، انتشار سهام در یک عرضۀ عمومی است. به این عمل تامین مالی سهام می‌گویند.

نکات کلیدی

  • تامین مالی از محل بدهی هنگامی اتفاق می‌افتد که یک شرکت با فروش ابزار بدهی به سرمایه‌گذاران پول جمع‌آوری کند.
  • تامین مالی از محل بدهی برخلاف تامین مالی سهام، مستلزم انتشار سهام جهت جمع‌آوری پول است.
  • تامین مالی از محل بدهی زمانی اتفاق می‌افتد که یک شرکت، محصولاتی با درآمد ثابت مانند اوراق قرضه، اسکناس یا سفته را بفروشد.
  • برخلاف تامین مالی سهام که در آن وام‌دهندگان سهام دریافت می‌کنند، تامین مالی از محل بدهی باید بازپرداخت شود.
  • شرکت‌های کوچک و جدید، به‌ویژه برای خرید منابعی که رشد را تسهیل می‌کنند، به تامین مالی از محل بدهی متکی هستند.

تامین مالی از محل بدهی

نحوۀ عملکرد تامین مالی از محل بدهی

وقتی که یک شرکت به پول نیاز دارد، سه راه برای تامین مالی وجود دارد: فروش سهام، قرض گرفتن یا ترکیبی از این دو مورد. سهام، نشان‌دهندۀ سهم مالکیت در شرکت است. این مالکیت، به سهام‌دار ادعایی در مورد دریافت سودهای حاصل در آینده می‌دهد، که نیازی به بازپرداخت آن نیست. اگر شرکت ورشکسته شود، صاحبان سهام آخرین افراد در صف دریافت پول هستند.

شرکت می‌تواند تامین مالی از محل بدهی را انتخاب کند که مستلزم فروش محصولات با درآمد ثابت مانند اوراق قرضه، اسکناس، یا سفته به سرمایه‌گذاران است، تا سرمایۀ مورد نیاز برای رشد و توسعۀ عملیات خود را به‌دست آورد. هنگامی که شرکت اوراق قرضه صادر می‌کند، سرمایه‌گذارانی که اوراق قرضه را خریداری می‌کنند، وام‌دهندگانی هستند که یا سرمایه‌گذاران خرده فروشی و یا سرمایه‌گذاران سازمانی هستند. این سرمایه‌گذاران تامین مالی از محل بدهی شرکت را بر عهده دارند. مبلغ وام سرمایه‌گذاری، که به‌عنوان اصل سرمایه نیز شناخته می‌شود، باید در تاریخ توافق شده‌ای در آینده بازپرداخت شود. اگر شرکت ورشکست شود، وام‌دهندگان در مقایسه با سهام‌داران، نسبت به هر دارایی انحلال شده مطالبات بیشتری دارند.

ملاحظات خاص

هزینۀ بدهی

ساختار سرمایۀ شرکت از سهام و بدهی تشکیل شده است. هزینۀ سهام، پرداخت سود سهام به سهام‌داران است و هزینۀ بدهی، سود پرداختی به دارندگان اوراق قرضه است. هنگامی که یک شرکت بدهی بالا می‌آورد، نه‌تنها وعدۀ بازپرداخت اصل مبلغ را می‌دهد، بلکه متعهد می‌شود که با پرداخت سود به دارندگان اوراق قرضۀ خود که به‌عنوان پرداخت کوپن شناخته می‌شود، غرامت به آن‌ها را سالانه جبران کند. نرخ بهرۀ پرداخت‌شده برای این اسناد بدهی، نشان‌دهندۀ هزینۀ استقراض به توزیع‌کننده است.

مجموع هزینۀ تامین مالی سهام و تامین مالی از محل بدهی، در واقع هزینۀ سرمایۀ شرکت است. هزینه سرمایه، بیانگر حداقل بازدهی است که شرکت باید از سرمایۀ خود کسب کند تا سهام‌داران، طلب‌کاران و سایر تامین‌کنندگان سرمایه خود را، راضی کند. تصمیم‌های سرمایه‌گذاری یک شرکت در رابطه با طرح‌ها و عملیات جدید، باید همیشه بازدهی بالا‌تری از هزینۀ سرمایه ایجاد کند. اگر بازدهی یک شرکت از مخارج سرمایه‌اش کم‌تر از هزینۀ سرمایۀ آن باشد، شرکت درآمد مثبتی برای سرمایه‌گذاران خود ایجاد نمی‌کند. در این حالت، شرکت ممکن است نیاز به ارزیابی مجدد و تعادل مجدد ساختار سرمایۀ خود داشته باشد.

فرمول هزینۀ تامین مالی از محل بدهی، به شرح زیر است:

KD = هزینۀ بهره x (1 – نرخ مالیات)

که در آن KD = هزینۀ بدهی است

از آن‌جایی که در بیش‌تر موارد سود بدهی قابل کسر از مالیات است، هزینۀ بهره بر‌مبنای پس از مالیات محاسبه می‌شود تا بیش‌تر با هزینۀ سهام به‌عنوان مالیات بر درآمد سهام قابل‌مقایسه باشد.

سنجش تامین مالی از محل بدهی

یکی از معیارهای مورد استفاده برای اندازه‌گیری و مقایسۀ میزان سرمایۀ شرکت، که با تامین مالی از محل بدهی تامین می‌شود، نسبت بدهی به نرخ سهام (D/E) است. برای مثال، اگر کل بدهی 2 میلیارد دلار باشد و کل سهام 10 میلیارد دلار باشد، نسبت D/E برابر است با 2 میلیارد دلار / 10 میلیارد دلار = 1.5 یا 20 درصد است. این بدان معناست که به ازای هر 1 دلار تامین مالی از محل بدهی، 5 دلار سهام وجود دارد. به‌طور کلی، نسبت D/E پایین، به نسبت بالا ارجحیت دارد. هر چند صنایع خاص نسبت به سایرین، تحمل بدهی بالاتری دارند. هم بدهی و هم سهام را می‌توان در بیانیۀ ترازنامه یافت.

تفاوت تامین مالی از محل بدهی و نرخ‌های بهره

برخی از سرمایه‌گذاران بدهکار فقط به حمایت از اصل سرمایه علاقه‌مند هستند، درحالی‌که برخی دیگر خواهان بازدهی در قالب بهره هستند. نرخ بهره بر اساس نرخ‌های بازار و اعتبار وام‌گیرنده تعیین می‌شود. نرخ‌های بهرۀ بالاتر به‌معنای شانس بیشتر برای پیش‌فرض است و بنابراین، سطح خطر بالاتری را به‌همراه دارد. نرخ بهرۀ بالاتر به جبران خطر افزایش یافته وام‌گیرنده کمک می‌کند. علاوه بر پرداخت بهره، تامین مالی از محل بدهی، اغلب وام‌گیرنده را ملزم می‌کند تا قوانین خاصی را در مورد عملکرد مالی رعایت کند. از این قوانین به‌عنوان «تعهدات» یاد می‌شود.

تامین مالی از محل بدهی می‌تواند دشوار باشد. با این‌حال، برای بسیاری از شرکت‌ها بودجه را با نرخ‌های پایین‌تری نسبت به تامین مالی سهام ارائه می‌کند، به‌ویژه در دوره‌هایی که از ابتدا نرخ‌های بهرۀ پایینی دارند. مزیت دیگر تامین مالی از محل بدهی این است که سود بدهی قابل کسر از مالیات است. با این‌حال، اضافه کردن بدهی بیش از حد می‌تواند هزینۀ سرمایه را افزایش دهد، که ارزش فعلی شرکت را کاهش می‌دهد.

تفاوت تامین مالی از محل بدهی و تامین مالی سهام

تفاوت اصلی بین بدهی و سهام این است که تامین مالی سهام، سرمایۀ در گردش اضافی را بدون تعهد بازپرداخت فراهم می‌کند. تامین مالی از محل بدهی باید بازپرداخت شود اما شرکت مجبور نیست برای دریافت وجوه، از بخشی از مالکیت دست بکشد.

بیشتر شرکت‌ها از ترکیبی از تامین مالی بدهی و سرمایه استفاده می‌کنند. شرکت‌ها بسته به این‌که کدام نوع تامین مالی بیش‌تر در دسترس است، وضعیت گردش مالی آن‌ها و اهمیت حفظ کنترل مالکیت آن‌ها چگونه است، تامین مالی از محل بدهی یا سهام و یا هر دو را انتخاب می‌کنند. نسبت D/E نشان می‌دهد که چه میزانی از تامین مالی، از محل بدهی در برابر سهام به‌دست می‌آید. در صورت نیاز به دسترسی بیش‌تر به تامین مالی از محل بدهی در آینده، اعتباردهندگان به نسبت پایین D/E که نفع بالاتری برای شرکت دارد، تمایل بیش‌تری دارند.

مزایا و معایب تامین مالی از محل بدهی

یکی از مزیت‌های تامین مالی از محل بدهی، این است که به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد تا مقدار ناچیزی از پول را به مبلغ بسیار بزرگ‌تری تبدیل کنند؛ همچنین، رشد سریع‌تری را برای کسب‌وکار نسبت به سایر روش‌ها، امکان‌پذیر می‌سازد. مزیت دیگر این است که پرداخت‌های بدهی به‌طور کلی از مالیات کسر می‌شود. علاوه‌بر این، همان‌طور که در مورد تامین مالی سهام صادق است، نیازی نیست تا شرکت از هرگونه کنترل مالکیت، چشم‌پوشی کند. از آن‌جایی که تامین مالی از طریق سهام برای سرمایه‌گذار، خطر بیش‌تری نسبت به تامین مالی از محل بدهی برای وام‌دهنده دارد، تامین مالی بدهی نسبت به تامین مالی سهام، اغلب هزینۀ کم‌تری خواهد داشت.

ایراد اصلی تامین مالی از محل بدهی این است که باید به وام‌دهندگان، بهره پرداخت شود. به این معنا که مبلغ پرداختی از مبلغ وام گرفته شده، بیش‌تر خواهد شد. پرداخت بدهی باید بدون توجه به درآمد کسب‌وکار انجام شود که این موضوع به‌ویژه می‌تواند، برای مشاغل کوچک‌تر یا جدیدتری که هنوز یک گردش مالی مطمئن برای خود ایجاد نکرده‌اند، خطرناک باشد.

مزایای تامین مالی از محل بدهی

  • تامین مالی از محل بدهی به کسب‌وکار اجازه می‌دهد تا برای ایجاد رشد از مقدار سرمایه استفاده کند.
  • پرداخت بدهی به‌طور کلی به‌صورت کسر از مالیات انجام می‌شود.
  • شرکت می‌تواند کنترل مالکیت خود را حفظ کند
  • تامین مالی از محل بدهی نسبت به تامین مالی سهام اغلب کم هزینه‌تر است.

معایب تامین مالی از محل بدهی

  • باید به وام‌دهندگان، بهره پرداخت شود.
  • پرداخت بدهی باید بدون توجه به درآمد کسب‌وکار انجام شود.
  • تامین مالی از محل بدهی می‌تواند برای کسب‌وکارهایی که جریان نقدی متناقض دارند، خطرناک باشد.

پرسش‌های متداول تامین مالی از محل بدهی

از تامین مالی از محل بدهی شامل چه مواردی است؟

تامین مالی از محل بدهی شامل وام‌های بانکی است. وام از خانواده و دوستان، وام‌های تحت حمایت دولت، مانند وام‌های SBA، خطوط اعتباری، کارت‌های اعتباری، وام مسکن و وام تجهیزات.

انواع تامین مالی از محل بدهی کدام‌اند؟

تامین مالی از محل بدهی می‌تواند به‌صورت وام‌های اقساطی، وام‌های چرخشی و وام‌های گردش مالی باشد.

وام‌های اقساطی دارای شرایط بازپرداخت و پرداخت ماهانه هستند. مبلغ وام به‌صورت یک‌جا پرداخت می‌شود. این وام‌ها می‌توانند با تضمین و یا بدون تضمین باشند.

وام‌های چرخشی، دسترسی به یک خط اعتباری فعال را فراهم می‌کنند، که وام‌گیرنده می‌تواند از آن استفاده کرده، بازپرداخت را انجام داده و سپس این مراحل را دوباره تکرار کند. کارت‌های اعتباری نمونه‌ای از وام‌های چرخشی هستند.

وام‌های گردش پول، پرداخت یک‌جا از وام‌دهنده را فراهم می‌کنند. پرداخت‌ این وام هنگامی انجام می‌شود که، وام‌گیرنده میزان درآمدی را که برای تضمین بازپرداخت وام لازم است، کسب کند. پیش‌پرداخت‌های نقدی تاجر و تامین مالی فاکتورها نمونه‌هایی از وام‌های جریان نقدی هستند.

آیا تامین مالی از محل بدهی همان وام است؟

بله، وام رایج‌ترین شکل تامین مالی از محل بدهی است.

تامین مالی از محل بدهی خوب است یا بد؟

تامین مالی از محل بدهی، می‌تواند هم خوب باشد و هم بد. اگر یک شرکت بتواند از بدهی برای تحریک رشد استفاده کند، گزینۀ خوبی است. با این‌حال، شرکت باید مطمئن باشد که می‌تواند به تعهدات خود در مورد پرداخت به طلبکاران عمل کند. شرکت باید از هزینۀ سرمایه برای تصمیم‌گیری در مورد نوع تامین مالی استفاده کند.

سخن پایانی

بیش‌تر شرکت‌ها به نوعی از تامین مالی از محل بدهی، نیاز دارند. وجوه اضافی به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا در منابع مورد نیاز خود برای رشد، سرمایه‌گذاری کنند. کسب‌وکارهای کوچک و جدید، به‌ویژه، برای خرید تجهیزات، ماشین‌آلات، لوازم، موجودی و املاک و مستغلات نیاز به دسترسی به سرمایه دارند. نگرانی اصلی در مورد تامین مالی از محل بدهی این است که وام‌گیرنده باید اطمینان حاصل کند، که گردش مالی کافی برای پرداخت اصل و تعهدات بهرۀ مرتبط با وام را، دارد.

مطالب مرتبط

دکمه بازگشت به بالا